Jan 28 2009
Geesteszorg in België
Of we de drama’s van Lhermitte of Kim De Gelder hadden kunnen voorkomen zullen we nooit weten, wat we wél weten is dat professioneel opgeleide mensen gefaald hebben bij het ernstig nemen van hun patiënten. In beide gevallen was de schreeuw om hulp duidelijk, in beide gevallen werd ze genegeerd of weggewimpeld.
Jongeren zoals Kim met psychische problemen worden vaak lichtzinnig bestempeld als ‘pubers die zichzelf zoeken’. Sommigen kunnen het echter écht niet alleen aan, vaak sta je als ouder ook machteloos. Je kent je kind, je ziet en voelt dat er problemen zijn en je kan niet helpen. Gewoon om dat je té emotioneel betrokken bent en niet rationeel kan praten met je kind. Vaak wil de jongere ook niet praten met zijn of haar ouders omdat het hen niet wil belasten met zijn/haar problemen. Professionele hulp is de enige volgende stap. Maar daar knelt dan het schoentje. Ofwel word je wandelen gestuurd, ofwel bots je op ellenlange wachtlijsten. Twee zwaar onderschatte problemen.
Het is jammer dat dit is gebeurd, maar misschien gaat er bij enkele politici nu eindelijk hun ogen op om meer geld én middelen vrij te maken, échte aanpak en niet hier en daar wat kleine iniatieven.. En ook hoog tijd dat alles over geesteszorg uit de taboesfeer wordt gehaald!
Links:
http://www.caw.be/
http://www.dilopsy.be/
http://www.kjt.org/
http://www.similes.be
http://www.tele-onthaal.be
Geef als eerste een reactie ...
