Nans' Life Blog

Huilen elke nacht

In elke droom

Telkens opnieuw

Huilen om iets dat niet was

Om iets dat nooit meer zal zijn

Alleen nog immens verdriet

Vanmiddag zijn Gerda en ik naar de uitvaart geweest. Alleen op die manier konden ook wij dit verwerken. Sommigen vinden het misschien gek dat je vanbinnen zo kapot gaat aan verdriet terwijl je de persoon in kwestie niet persoonlijk kende. We hebben niet eens haar laatste cd. Toch heeft het ons onnoemelijk geraakt in het diepste van onze ziel.

En wij zijn niet alleen… dik 1.000 mensen, merendeel vrouwen waren ook naar Wilrijk gekomen om dit alles definitief een plaats te geven.

De plechtigheid was sereen, mooi en zeer ontroerend. Getuigenissen van haar schoonbroer, Truus en Mies, Anne De Batselier, Martine Prenen en anderen.. enorm pakkend. Nu moet iedereen verder, familie, vrienden, fans..

Hilde… het ga je goed…..

    Beelden van de uitvaart vind je hier..

Dit jaar nog eens een keertje naar de grootste kermis van Antwerpen en omstreken geweest. Was toch dik 10 jaar geleden denk ik. Op zich niks speciaals naar de foor gaan, maar het was wel de eerste keer dat onze kids meegingen. Nu ja, “kids”, het zijn ondertussen al tieners. De oudste wordt deze maand 16 en de jongste wordt er 12. Sommigen vinden het wel vreemd dat ze nog nooit dit circus van attracties hebben gezien, maar we vonden het eigenlijk altijd te duur. Nu nog, maar als ze wat ouder zijn kan je makkelijker met een budget werken en hebben ze toch ook al wat meer inzicht als het gaat over geld.

Het meest grappige was eigenlijk wel het commentaar dat we het eerste kwartier te horen kreeg van hen: “woaw, amai, cool, zie dat, kijk” en meer van dat. Best wel leuk.

Zij zijn in heel wat attracties geweest. Ik heb er samen met Timo maar twee gedaan. De eerste een soort van arm met bakje aan dat razensnel én vrij hoog rondraait. Met momenten iets sneller dan 100km/uur.. zeggen ze.. Die snelheid op zich is niks, wel het feit dat het bakje ook nog eens rond zijn eigen as heen en weer wordt gedraaid… en niet zachtjes. Resultaat, zowel ik als Timo zijn er kotsmisselijk uitgekomen. Het was een attractie die ik echt had onderschat, ik heb er nochtans al wat gedaan. Eens je in een pretpark in de Verenigde Staten bent geweest (zoals bv Six Flags Atlanta US), vind je de meeste hier in België maar kleuterbedoeningen.

Ondanks de misselijkheid, zijn we nadien toch nog in een andere straffe attractie geweest, tenminste, deze ziet er eng uit, maar is het dan uiteindelijk toch niet echt; de katapult.

Je zit met tweeën in stoeltjes en eens stevig vastgebonden wordt je door middel van twee stevige rekkers de lucht ingeschoten. Vrij krachtig maar al bij al zo snel dat je het amper voelt. Het enge zit meer in het op en neer bouncen aan de rekkers, waarbij je ook nog eens gaat voorwaarts en achterwaarts gaat tollen. Gelukkig eens uitgetold laten ze je een paar minuutjes hangen zodat je rustig kan genieten van het Antwerpse stadszicht.

En als afsluiter zijn we dan nog met z’n allen in het reuzerad geweest… een klassieker.

Het was bijna middernacht als we naar huis gingen, maar zowel wij als de kinderen hebben een fijne avond gehad.