Nans' Life Blog

De afgelopen 10 jaar heb ik al heel wat vluchten genomen,voornamelijk binnen Europa, ook al enkele malen naar de US. Vandaag had ik voor de eerste keer prijs: mijn koffer zat niet mee op het vliegtuig. En ik was niet de enige, stonden met vier aan de desk van Aviapartner om ‘aangifte’ te doen. Voor mij was het vooral hopen dat mijn koffer in Amsterdam was blijven steken na de vlucht vanuit Seattle en niet ergens zoek was geraakt in de Verenigde Staten.

Tijdens het wachten heb ik mezelf ingechecked op de luchthaven via Foursquare, en meldde het feit dat mijn koffer er niet bij was. De tweet gaf ik de hashtag #klm mee.

Niet veel later kreeg ik via Twitter volgende reactie van KLM:

Na deze tweet hebben we nog enkele DM’s uitgewisseld en later kreeg ik eveneens telefoon vanuit Zaventem. Mijn koffer was met een latere vlucht toegekomen en werd uiteindelijk zelfde dag nog met koerier thuisgeleverd.

Of de tweet deze service versneld heeft weet ik niet, wél kan ik het als klant appreciëren dat er naar je klacht/probleem wordt geluisterd. Ik hoefde niet te telefoneren of een e-mail te versturen, gewoon een korte tweet vanop mijn smartphone zorgde voor contact tussen mij en het bedrijf.

Mijn tweet werd ook niet tussen 9u en 17u op een werkdag verstuurd, maar op een zaterdagvoormiddag, en toch kreeg ik snel reactie én hulp aangeboden. KLM heeft het duidelijk goed begrepen. Problemen dienen zich niet enkel aan tijdens de klassieke kantooruren, supportafdelingen dienen zich dan ook aan te passen. Social Media is voor velen een uitlaatklep, zeker voor hen die klachten hebben of met frustraties zitten. Die mensen gaan niet wachten tot maandagochtend om het wereldkundig te maken. Bedrijven dienen dan ook continu online te luisteren en te reageren.

Twitter account van KLM

Eindelijk, na 1,5 jaar mochten de blokjes van Sophie haar tanden gehaald worden. Het resultaat mag er best wel wezen.

Het verhaal is wel nog niet helemaal afgelopen. Nu moet ze nog tijdje tot aan de kaakoperatie een nachtbeugel dragen. Maar uiteindelijk is dat toch maar klein bier van hetgeen ze al achter de rug heeft

Voor en na de blokjes:

Dankzij vrienden kreeg ik de mogelijkheid om afgelopen zaterdag al het Museum aan de Stroom – het MAS – te mogen bezoeken. Een weekje eerder dus dan het grote publiek. Voordeel was vooral dat er geen overrompeling van mensen was en dat je alles rustig kon bekijken.

Ik was alvast onder de indruk, niet alleen de imposante buitenkant, ook de binnenkant is meer dan moeite. Elke verdieping een ander thema, een andere sfeer. De tentoonstellingen zijn wel allemaal afgesloten ruimtes, maar daardoor kon men een perfecte en gepaste scenografie creëren.

Het restaurant ‘t Zilte was nog niet klaar, daar leek nog heel wat af te werken. Naast het resto is er trouwens een mooi ruimte die je kan huren voor feesten, recepties, seminaries, etc.

En dan is er uiteraard nog het fantastische panorama op het dak van het gebouw. Superbe! Het dak zou trouwens steeds gratis toegankelijk zijn. Je hoeft dus geen kaartje te kopen voor het museum zelf. En geopend tot 24u, ideaal dus voor avondfotografie!

Jammer vind ik wel dat schepen van Cultuur Philip Heylen nu de pluimen op de hoed steekt en de meest gevraagde man is voor interviews ed. Nochtans moeten we vooral bedenker en voormalig Schepen van Cultuur Eric Antonis dankbaar zijn voor zijn volharding zodat we dit museum ook daadwerkelijk hebben. Dit is zijn realisatie!

Enkele foto’s van mijn bezoek kan je bekijken op Flickr.

Meer info: www.mas.be

Kranten:

• MAS maakt belofte waar
• Wat het Museum aan de Stroom te bieden heeft
• Antwerpen heeft er met het MAS een nieuw icoon bij

Het Mas gaat open op 17 mei. Vaste collectie, kijkdepot en tijdelijke expo: van dinsdag tot zondag van 10 tot 17 uur. MAS-boulevard en panorama van dinsdag tot zondag van 9.30 tot 24 uur. Van 13 tot 16 mei 2011 is er een openingsfestival, met gratis toegang tot het museum. Reserveren aangeraden (078-05.20.50, bij de infobalie of via de website)

Gisteravond voor de eerste keer naar een editie van Nekka Nacht geweest. Eerder toevallig omdat ik afgelopen week kaarten had gewonnen met Apen.be

Dit jaar was centrale gast Thé Lau van The Scene. Ik had die jongens ook nog nooit live bezig gezien, de meeste van de andere gasten trouwens ook niet.
Vreemd vond ik wel dat het totaal niet uitverkocht was, dat voor een evenement dat écht wel de moeite was.
Voor mij was het hoogtepunt de Nederlandstalige (!) versie van dEUS’ The Architect, jawel mét Tom Barman. De sfeer zat er toen echt wel in. “Volmaakte Dag”, een vertaling van Lou Reed werd door Thé Lau, Tom Barman én Jan de Smet gewoon subliem gebracht.  

Ook Sarah Bettens was leuk (zong ‘Blauw’ samen met The Scene) en Eva De Roovere heeft me verrast. Ik moet zeggen dat ik haar repertoire niet zo geweldig vind, maar haar stem, chique!

De meest impressionante stem was wel de Fado-stem van Maria de Fátima. Wat niet wil zeggen dat Katarina Vermeulen (dochter van Bram) en Renee van Bavel de moeite niet waren. Absoluut!

Grappig was Lange Frans (maar met scherpe teksten) en Clement Peerens Explosition. Weinig bijzonder vond ik Stef Kamil Carlens, maar dat hij er plezier in had was wel duidelijk.

Apotheose van de avond was het Nationaal Jeugdkoor dat samen met Thé Lau ‘De Wereld is van iedereen‘ bracht. Knap!

Ik vond het meer dan geslaagd, jammer dat ze in het Sportpaleis belachelijke prijzen vragen voor een colaatje; 3,5 euro voor siroop met wat water in een kartonnen bekertje. Als het goedkoper had geweest had ik waarschijnlijk meer geconsumeerd. Nu in geen geval, als je dan weet dat een pak personeel daar als vrijwilliger (dus onbetaald) werkt… Waarom dan zo’n exuberante prijzen? Begrijpelijk dat ik een aantal mensen hun eigen flesje drank uit hun rugzak zag halen tijdens de pauze.

Naargelang de centrale gast volgend jaar, kom ik wél terug… voor de muziek uiteraard…